دوشنبه 24 بهمن 1390
خوش هَتین:
(بارانی)
دوشنبه 10 بهمن 1390
پِشت دَسِم داخ کم عاشقی نَکم
مه که نِی مَسیه عاشقی چه کم
اُو هاوه پرده زرین بافه وه
وَ رَشه مالان پِشت کُه قافه وه
مه رِه گُم کرده صافی صافه وه
وا نهات گِرتِه و رِه لافه وه
نخِ گم کرده سر کلافه وه
بَن اُو دار کتِه و تنافه وه
هرچَن گِلِی کم وَی اوصافه وه
مَتِرسِم بوشِه یه گَزافه وه
صد قسم بَه رِم عاشقی نَکم
دی تر و گردِت رفیقی چَکم
استاد عزیزم دست بوس محبتهای شما هستم با هدیه ی ارزنده و گرانبهایتون
شاگرد نوازی فرمودید قربان بارانی کمترین کجا، این همه محبت کجا
در جواب تقدیمی ارزشمند استاد دلفانی عزیز و گرامی...
امید است که گوشه ای از زحماتشان را جبران کرده باشم
بسمه تعالی.....
سلامم عرض کٍرد وَخذمت استاد
شاگرد نوازیت نٍمَچو وَ یاد
استادٍ ادیبوخاطر شیرینم
رفیق فٍرهَ خو یاردیرینم
کلمه اٌستادی که لایق منه
اٌستادی لایق پیای چو تٌنهَ
چٌوکاریم نکه تون خدای یزدان
مهٍ شاگردٍکم بی نوم وٌ نیشون
شَلم شَکتم تنیا کَتٍمهَ
اَرای دوریَکََت اٍ پاکََتمَهَ
چو گل و بلبل هریادتَ مَکَم
صو تا ایواره فریادتَ مَکَم
بارانی....
1390/11/10
دوشنبه 19 دی 1390
بسمه تعالی
تقدیم به محضر استاد دلفانی عزیزو گرامی
احوالم پرسین نیشونَر نیشون
رسیم و خذمت استاد بیان
ادیبٌ سرمست ،شاعر توانمند
فرهیخته نازار،شیرینی چو قَند
استاد ادب فرهیختو،صَبور
مرد با ادب سرتا پا شعور
صاحب منصبی وَنوم لرسون
پیا نوم پیا ،شیرین لکستان
سخن گٌهَربارٌ،شیرین بیانی
سایه سرمونی استاد دلفانی
خطٌ قَلمٍت چو خط طلا بو
قدَ رعناکَت دورهٍ بلا بو
قصه کر نازار، کدخدا پیا
دشمن اَ دوس کَر،دوس بی ریا
خدا بزونه تو بی نظیری
تو سالار پیا، مهمان پذیری
کسب فیضم کرد اٍه کلام گرمت
اژ اخلاق خو وٍ گفتار نَرمٍت
مَرَسٍم و خزمت حضرتعالی
دست ماچاکم و نحو عالی
بارانی 04/11/1390
دوشنبه 19 دی 1390
یاد ایام.....
یاد دارم مَردٌمانی سادهٍ وٌ پاکٌ صبور
دستهای پینه بسته شیرَمردانی غیور
مَردٌمانی پاکٌ سادهٍ، قلبها ازجنس نور
قیلٌ قالٍ کودکان وٌخاطراتی درعبور...
با صفا بود زندگانی حرفی ازغمها نبود
درسرای مهربانی کینه ای را جا نبود...
کودکی ام درمیان مهربانی ها گذشت
ازمیان کوچه های گرم پٌرغوغا گذشت
یاد بادآن روزگاران زندگی با آب و تاب
خانه ی مادربزرگٌ لحظه های ناب ناب
شاد وٌخرم زیرباران چترها یکرنگ بود
درحضورنرم باران دشت ها خوشرنگ بود
درمیان باغ وٌ بوستان خنده ها ازعمق دل
در کنار سبزه زاران بوی چای وٌطعم هل
شعر نو
